Ауа райы меңгерушісіне жолыққаным

(Натаниел Готорн)

Визит к заведующему погодой

(Натаниэль Готорн)

A Visit to the Clerk of the Weather

(Nathaniel Hawthorne)

 

— Онысын білмеймін, ауа райы меңгерушісімен ол жайында сөйлескен жоқпын, — деп жалпылап жауап бердім мен, қасымдағы бауырым көктемнің қаншалықты ерте келетіні туралы ақылды түрімен сұрағанда.

Біз М---- қонақүйінің кіреберісінде тұрғанбыз. Қатты қараңғы түспесе де, жерге қарай ақырын қалықтаған қар ұшқындары кешкі ауаны көмескілеп тастағандай болды. Бірақ сонда да, сұр шекпенін киген жүргінші бір кемпір бізді естіп қойғанын мен анық байқап қалдым: оның кішкентай қара көздері, мен сөйлегенде, жылт етіп, маған жағымсыздау болып көрінген сыңайын танытты. Ал досым сол мезетте сәл қалтырап, жылырақ жерді іздегендей болып, теріс бұрылды. Әп-сәтте сол кемпір жанымызда тұра қалды. Одан алшақтап тұрайын десем, оның арсиған қолы менің білегімді қатты ұстап қалды — осы кезде мен өзімді тірі қаңқаның тұтқынындай сезіндім.

— Құдай үшін, жіберіңіз мені...

— Оны бостан босқа тым жиі еске алып жүрсің, — деді ол қарлыққан сыбыспен. — Демек, оның бар болғанына сенбейсің ғой. Қазір менімен барасың. Кәне, қипақтамай жүр, әлде ерлігің кәрі әйелдің жүректілігінен аспай ма?

— Ал кеттік, албасты! — деп саңқ еттім мен.

Кемпір орнынан ата жөнелді, мен де шыдай алмай, оның соңынан ердім. Біз шапшаң қарқынмен алға басқанбыз, ал көшелер, үйлер, ағаштар, дуалдар артқа ұмтылып қозғалғандай болған. Ақыры белгісіз бір күш мені қара жерден құйындатып алып, көкке көтере салды. Менің жүрегім алқымына тығылып, көзім алдыдағы әзер көрініп жатқан кемпірдің сұр шекпеніне қадалған еді — бұлттар одан тайқып, жан-жағына ұйылып жиналатын және біз үшін ашық жол қалдыратын. Осы сапарымыз қаншаға созылғанын мен айта алмаспын, бірақ қапылыста қайтадан жер бетіне оралдық та, мен көгалға қадамымды бастым. Аспандағы күн күйіп тұрған, және мен жолдан зорығып қалғанымды енді байқадым.

— Ары қарай менсіз жүресің, — деді кемпір және сол сәтте із-түссіз жоғалды.

Мен тұрған жерден алыс ұзамай, оғаш пішінді жартастар көрініп тұрған. Әрқайсысы бірнеше акрға* созылған бұл алып қатпарлы тастар шеңбер бойымен орналасып, биік ұштары ортадағы бір нүктеге ұмтылған. Конус сияқты бұл әпенді, әйдік құрылысқа қарап тұрып, мен төбедегі кішігірім тесіктен түтіннің будағы шыққанын байқап қалдым. Мұнда біреу тұрады деп түсініп, осы біртүрлі болып көрінген баспанаға енді кірмекші болдым. Бірнеше рет айналып барып, бұдыр тастардың арасында жасырынған кіреберісті тауып алдым. Қалай болса да, оның ауқымы соншалық, оған оншақты салт атты сап түзеп кіре алар еді. Асықпай, қадамымды абайлап басып, ішке қарай кірдім. Баспананың төбесі биік еді, ал аумағы бес жүз ярдқа* жақын болған. Назарым бірден осындағы оғаш дүниелерге ауды, және, сөзсіз, көзім ең алдымен тірі жан иелеріне түсті. Әр түкпірде іссіз жүрген үш үлкен ағзаны көрдім, ал арғы шетте ұзын ақ шашы бар, айбарлы да марқасқа шал отырып, бірдемені жазып жатқан. Бұлармен сұхбат құрар алдында, мен осы үңгірді тағы да көзбен шолып шықтым. Түкпірдің бірінде қатты қызған найзағайлар үйіліп жатқан. Қабырғада бірнеше рет пайдаланылған, шаң басқан және солғын тартқан кемпірқосақтар ілулі тұрған. Сосын қатқан бұршаққа толы жүздеген арба, желмен толтырылған екі алпамсадай қап, және темір баумен байланған тасымалды дауыл да көзіме ілінді. Осы кезде аталған марқасқа шал менің бұл үңгірде бар болғанымды байқап, орнынан көтеріле бастады, мен болсам, өзімді таныстыруға ұмтылдым. Жақындағанда, оның шомбал тұлғасына және уытты көздеріне қарап, таң қалдым. Ол қаламын құлағының артына салды. Қаламы ретінде терек ағашының боранмен жұлынып алынған бөлігін пайдаланған еді, оның жуан жағын ол балтамен жонып, сиясауытқа оңай малатындай жақсылап ұштаған. Өзінің үлкен алақанымен ол менің қолымды алып, қысты — менің буындарым үшін бұл тым жылы шырайлы амандасу болатын, бірақ ішке кіргеннен бері алаңдаумен болған санам үшін бұнысы жеңілдік сезімін сыйлағанмен тең болды. Онымен өз елімде қалыптасқан әдетпен сәлемдескенде, ол маған былай жауап берді:

— Рақмет, жеті жүз жыл жасаған қарт үшін күйім жаман емес деуге болады. Сен қай жақтан боласың?

— Бостоннан жаңа жеттім, сэр.

— Олай аталатын планета есімде жоқ екен, — деді ол.

— Кешірім сұраймын, Жерден келдім, деу керек еді.

Ол бір сәтке ойланып қалды.

— А-а, иә, анау шалғайдағы кішкентай лайлы шар ғой, — деп ол қолымен бір жаққа бағдарлап көрсетті. — Шынымды айтсам, оны әбден ұмытып қала жаздадым. Мм! Соңғы кездері сендерді елемей жүрдік. Бұл жағдайды түзетеміз. Біздің одақтасымыз Аяз Ата бізге талаптарын қойған еді, бірақ біз оны қанағаттандырдық, оған мұз сарайларын және біраз бекіністерін салуға рұқсат бергенбіз. Енді бұл қу өзінің айрықша құқығын тым артқан мөлшерінде пайдаланып жүр. Бұны тексеріп алу керек.

— Расымен, сэр, біздің жағдайымызды бұрынғыдан гөрі қаттырақ қадағаласаңыз, өз басым ғана емес, бүкіл әлем сізге ризашылығын танытар еді.

Ол түнеріңкі түрмен басын шайқап алды да, айтты:

— Бірақ менде өз шағымым да бар. Жердегілер маған бірнеше рет нақақ жала жапқан, және, шынын айтсам, руласым Аяз мырзаның талабымен келісуге себеп болған жайттардың ішінде бұл да болды. Шағын планеталарыңда менің кеңесімнің мүшесі деп болғансып жүретіндер бар екенін, өзің де білетін шығарсың. Олар данагөйсіп, болжамдарын оқтай жаудырып, осындай да осындай күні боран, қапырық, не күн күркіреуі болады деп, маңғазданады. Кейбіреулерінің еркінсіп кеткені сонша, олар мазақ суреттерді бастырып, болжамдарында жазда жауған қар туралы немесе...

Осы кезде сұхбатымызды қатты ызылдаған дыбыс бөлді, мен селк ете қалып, бұрылдым.

— Абайланған дұрыс болады. Киіміңді күйдіріп алған сияқтысың, — деп ақырды қарт бізге қарай қозғалған ақ денелі, ақ шашты ағзаға.

— Ештеңе етпес, тақсырым, — деді ол қанды мұздатып қоятын дауыспен. — Найзағайдың біреуін басып кеттім, қызметшілеріңіз оларды есікке тым жақын қойыпты. Сізге келсем, үнемі содан азап шегем.

Бұл добал алыптан көзімді ала алмай жүріп, тағы бір тірі жанның келгенін байқамай қалдым. Тура өзім және ауа райы меңгерушісінің арасында ол жайғасып алғаннан соң ғана, мен бұл нәзік жанның иесіне назар аударыппын. Ол дидарлы жас ару еді, үстінде әдемі, шұбар ала көйлегі болған, басында жасыл шалмасы, аяғында да сол жасыл түсті етіктері бар. Ол жақындап келгенде, мұзға оранған гном бүрісіп қалып, оған қалың қастарының астынан қарап тұрған. Ару болса, оны көргенде, еркелеген бала сияқты бұлтиып қалды. Сосын маған бұрылып, ерекше әуенді дауысымен сұрады:

— Менің түсінгенімдей, сіз Жерден келгенсіз?

— Дәл солай, сұлу ием.

— Келіп қалғаныңызды естіп, сізбен танысуға асықтым, — деп жалғастырды ол. — Менің жақсы достарым, сіздің ғаламыңыздың тұрғындары жайында сізден білейін деп келдім. Менің атым Көктем.

— Қымбатты леди, — дедім мен, — сіздің жүзіңіз әр адамның жүрегін шаттықа толтырар еді. Біздің ортамызға келуіңізді барлығы да қалайды, ол үшін бір ауыздан шынайы дұғасын оқиды, айтқаным рас.

— Неткен өкініш! — деп ол айтты да, аяғымен тыпырлатып қойды. Оның етігіндегі шық тамшылары мені бастан аяққа шейін су қылды. — Асықпағаным үшін Жердегі балаларым мені кінәлап жүрген шығар, немесе лағынеттеген де шығар. Бірақ аспан куә, дала мен тауларыңызға оралуға мен құштармын, бұрынғыдай жылдам аққан бұлақтардың қасында сайрандағым келеді. Бірақ бұл оңбаған, бұл ұсқынсыз оңбаған, — деп ол Аяз Атаға көрсетті, иә, соның өзі еді, — бұл жаны жоқ, мейірімсіз әзәзіл мені жібермей жатыр. Былтыр оған қарсы арыз жазғанмын, бірақ маған оны Төбедегі кеңсеге беріп қоюды ұсынған еді, сөйтіп, ол іс шешілгенше, жаз да орнады. Жолдастарыңызға айтып барыңыз, келешекте мен олардың көңілдерін қалдырмаймын, ерте келетін боламын. Аяз мырза әйеліне ақ аюды аулап әперу үшін солтүстікке аттануы тиіс. Олар адамдар арасында көп болғаны сонша, кейбір ғұрыптарыңыздан үлгі алады екен, қазір әйелі бөлме итіне ұқсас жануарды іздеумен жүр.

Сосын ол бұрылды да, ауа райы меңгерушісімен әңгімелесуге көшті. Мен болсам, үңгірдегі дүниелерді қараумен болып, әрі-бері жүре бастадым. Ошақтың жанында терлеп-тепшіген бір алып тақсырына тамақ дайындап жүрген. Келесі сәтте ол арқан сатымен жоғары көтеріліп, аспаннан кішігірім ақ бұлтты үзіп алғанын көрдім, ол кофе пісіруге асыққан еді. Алдыға барсам, гранит үйіндісіне тап болдым, оның артында оншақты кішкентай, қара денелі ағзалар күннің күркілін тоқып отырған. Олар үшін ең қиыны гүрілдерді ұзын қысқашпен алып, орнына дұрыстап қыстыру болатын. Сондай-ақ найзағайлардан тізілген шашақты жапсырып тігу де оңай іс болмады. Бұл шеберлерге қарап тұрғанымда, теңселіп жүрген бір мығым мақұлық менің жаныма келді де, ұстаханаға барған-бармағанымды сұрады. Бармадым деп жауап бергенде, ол ұстахананың қазір бос тұрғанын айтты: ағымдағы қажеттілік үшін найзағайлы гүрілдер жеткілікті мөлшерде дайындалыпты, бірақ жуырда азғантай жер сілкінісін жасап шығару да керек болатын шығар. Оның білегінде қып-қызыл таңғышты байқап қалғанда, одан жарақаттың неден болғанын сұрадым. Бұл болмашы бір жара екенін ол түсіндіріп қойды. Былтыр оған Жерге қарай бірнеше найзағайды ұшырып жіберу тапсырылған болатын, сол тапсырманы ол рақаттана орындады. Бірақ соңғы найзағайды планетамызға зымырандай ұшырып тастағанда, ол, өкінішке орай, бір конгрессменнің* басына соғылып, тығыз серіппеге тигендей қайтадан аспанға барып ұшты және осы ұстаның қолына жара салып қалдырды.

Сол мезетте артымнан біреу менің қолымды да ұстап қалды. Басымды бұрып қарасам, әлгі сұр шекпендегі кемпірді көрдім. Ол мені осы үлкен үңгірден тез-ақ шығарып, бұл ғажайып саяхаттың басталған жеріне өзімді баяғы шапшаңдықпен жеткізе салды.

 

 

— Ну уж не знаю, я еще не говорил с чиновником, который заведует погодой, — ответил я довольно просто своему приятелю, задавшему весьма мудрый вопрос: «Как думаешь, весна будет ранняя?»

Мы стояли на крыльце отеля М***. Вечер был не слишком темным, но снежные хлопья, то крупные, то маленькие, покачиваясь, летели к земле, и все вокруг казалось призрачным и нечетким. Однако же казалось совершенно ясным, что проходившая мимо старуха в сером плаще услышала мои слова: когда я говорил, ее маленькие черные глазки блеснули во мгле с проницательностью, скорее неприятной для здравомыслящего и рассудительного человека вроде меня. Мой приятель как раз повернулся на каблуках, слегка дрожа, — словно искал внутри себя источник тепла. Старуха стояла рядом со мной в сумеречном свете, и, отодвинувшись, я почувствовал, как ее костлявая рука вцепилась в мое запястье, — было похоже, что меня схватил скелет.

— Отпустите меня, мадам, ради Бога…

— Вы поминаете его всуе слишком часто, — сказала она хриплым шепотом. — Очевидно, не верите в его существование. Идемте-ка со мной. Ну же, решайтесь, или в вас мужества не больше, чем в старой женщине?

— Вперед, дуреха! — воскликнул я.

Старуха стремглав ринулась прочь, а я последовал за ней, повинуясь импульсу, против которого не мог устоять. Мы мчались столь быстро, что дома, улицы, деревья, заборы по мере нашего продвижения, казалось, убегали назад. Наконец меня вознесло над землей и завертело в воздухе в таком темпе, что дух захватило. Впереди виднелся серый плащ старухи — она летела, и тучи отскакивали в стороны, громоздились друг на друга, освобождая дорогу для нее и меня, ее спутника. Трудно сказать, какой путь мы проделали таким образом. Но внезапно мы снова очутились на земле, и я ступил на зеленую лужайку. Над головой вовсю пылало солнце, и мною впервые овладела слабость — так сморило меня это путешествие.

— На этом моя помощь заканчивается, — сказала старуха и мгновенно исчезла.

Неподалеку от места, где я стоял, виднелась груда камней странной формы. Около дюжины высоких синевато-серых камней, каждый занимавший несколько акров, располагались по кругу и образовывали пирамиду: их острые концы сходились у вершины. Разглядывая эту странную конструкцию, я заметил легкий дымок, поднимавшийся из маленького отверстия на самом верху гигантского конуса. Я решил добраться до входа в это необыкновенное жилище, ибо уже не сомневался, что оно обитаемо. Несколько раз обойдя вокруг этого творения природы, я обнаружил вход: обтесанные глыбы скрывали его от моего взгляда. Впрочем, проем был достаточно большим, чтобы в него могла въехать шеренга из десятка всадников. Медленно и осторожно я вступил в комнату с очень высоким потолком. Она была около пятисот ярдов в окружности. Мое внимание сразу же привлекли несколько странных объектов, и первыми моего обозрения удостоились, конечно, живые фигуры. В разных частях комнаты лениво бродили три гигантских существа, а почтенный величавый старик с длинными седыми волосами сидел в дальнем конце помещения и деловито что-то писал. Перед тем как двинуться вперед, чтобы поговорить с кем-нибудь из новых знакомцев, я окинул взглядом огромную каменную пещеру. В одном углу были свалены горой раскаленные докрасна удары грома. На стене висело несколько побывавших в употреблении радуг, покрытых пылью и поблекших. Потом моим вниманием завладели несколько сотен телег с градинами, два больших мешка ветра и переносная буря, надежно стянутая металлическими полосами. Однако, поняв, что вышеупомянутая почтенная особа уже знает о моем присутствии, поскольку старик приподнялся со своего места, я поспешил представиться. Приблизившись к нему, я был поражен размером его массивного тела и свирепым выражением глаз. Он заложил за ухо перо, которое было не больше, но и не меньше верхушки тополя, грубо оторванной бурей от ствола; его толстый конец топором обтесали до такого размера, чтобы удобно было макать в рог с чернилами. Своей широкой ладонью он взял мою руку и пожал ее — слишком сердечно, чтобы я мог сохранить телесный комфорт, но к великому облегчению для моего разума, который одолевали дурные предчувствия с той самой минуты, как я сюда вошел. Я приветствовал его, как это принято у меня на родине, и он ответил:

— Спасибо, для старика шести тысяч лет я чувствую себя вполне сносно. Откуда вы?

— Недавно из Бостона, сэр.

— Не помню планеты с таким названием, — сказал он.

— О, простите, следовало сказать с Земли.

Он на мгновение задумался.

— Да-да, припоминаю — маленький шарик из грязи где-то вон там. — Он показал рукой. — Но правду сказать, я почти забыл его. Хм! В последнее время мы вас забросили. Это необходимо исправить. Наш союзник Дед Мороз предъявлял какие-то претензии, но мы их удовлетворили, позволив ему соорудить в ваших краях кое-какие ледяные дворцы и возвести несколько укреплений. Впрочем, боюсь, что этот плут извлекает слишком большую выгоду из своей привилегии. Надо бы его остановить.

— Действительно, сэр, не только я, но и весь мир будет вам благодарен, если вы займетесь нами чуть более пристально, нежели до сих пор.

Он на мгновение опечалился, покачал головой и возразил:

— Но, сэр, у меня самого есть основания для жалоб. Ваши собратья возвели на меня напраслину, и, честно говоря, это послужило одной из причин, побудивших меня с такой легкостью уступить требованию моего родственника, господина Мороза. Вы, может быть, знаете, что на вашей маленькой планете обитают люди, выдающие себя за членов моего совета. Они выпускают маленькие печатные снаряды, претендующие на большую мудрость, в которых утверждается, что в такой-то и такой-то день будет метель, буря, гром и молния или палящий зной. Более того, некоторые из них заходят столь далеко, что публикуют карикатуры и шаржи, предсказывают, будто в августе пойдет снег, и…

Тут нам помешал громкий свистящий звук, я вздрогнул и обернулся.

— Вам бы следовало поостеречься. Боюсь, вы подпалили одежду, — крикнул мой хозяин коренастому субъекту, который устало брел в нашу сторону. На нем были покровы из льда и огромный парик, припудренный снегом.

— Ничего, ваша честь, — ответил тот глухим голосом, от которого у меня стыла кровь. — Я только наступил на катушку молний — ваши слуги разместили ее так близко от двери, что она отравляет мне жизнь всякий раз, когда я прихожу к вам.

Слишком занятый нескладным посетителем, я не сразу заметил появление еще одной гостьи. Лишь когда она разместилась прямо между мной и заведующим погодой, я обратил на нее внимание. Это оказалась прелестная юная девица, одетая в пеструю мантию самой чудесной расцветки; ее голову венчала зеленая чалма, а на ногах были сапожки того же цвета, усыпанные капельками росы. При ее приближении ледяной гном отступил в сторону и спрятал глаза под густыми бровями. Она окинула его взглядом и надула губы, словно избалованный ребенок. Затем повернулась ко мне и произнесла невероятно мелодичным голосом:

— Я полагаю, вы прибыли с Земли?

— К вашим услугам, прекрасная госпожа.

— Я услышала о вашем прибытии, — продолжала она, — и поспешила познакомиться с вами. Хочу расспросить вас о моих добрых друзьях, жителях вашего мира. Меня зовут Весна.

— Моя дорогая госпожа, — сказал я, — ваше лицо наполнило бы радостью сердце любого из нас. Клянусь, вашего общества жаждут и горячо молятся о его ниспослании мои товарищи по несчастью, принадлежащие ко всем классам общества.

— Какая, право, досада! — воскликнула она, бросая на землю свой зеленый тюрбан и топая ножкой, причем роса с ее туфельки забрызгала меня с ног до головы. — Видно, мои дети на Земле упрекают, а то и проклинают меня за медлительность, хотя небу известно, что я страстно желаю явиться на ваши долины и холмы, сидеть у ваших быстротекущих ручьев, как во время оно. Но этот негодяй, этот уродливый негодяй, — она показала на Деда Мороза, ибо речь шла о нем, — этот бездушный, безжизненный демон держит меня в своей власти. В прошлом году я подала против него иск, но, к несчастью, мне посоветовали передать дело в суд лорда-канцлера, и лето настало раньше, чем оно было решено. Но заверьте своих собратьев, что в будущем я отнесусь к ним с подобающим вниманием. Я рано прибуду на Землю. Господин Мороз должен отправиться на север, чтобы добыть белого медведя для своей жены — она вместе с мужем задержалась у вас столь долго, что переняла некоторые ваши обычаи, и теперь ей непременно нужно нечто заменяющее комнатную собачку.

Тут она отвернулась и вступила в разговор с заведующим погодой, а я стал прохаживаться по пещере, разглядывая ее странное содержимое. Огромный детина потел у очага, готовя завтрак своему господину. Через мгновение я увидел, как он поднимается по веревочной лестнице и срывает с небес маленькое белое облачко, чтобы приготовить из него кофе. Я шел дальше пока не наткнулся на кучу гранита, за которой, скрестив ноги, сидел десяток маленьких черных созданий. Они в поте лица плели раскат грома. Самой головоломной задачей для них было прилаживание бабахов, которые приходилось брать длинными щипцами. Другим важным моментом явилось пришивание бахромы из цепочки молний. Пока я стоял, разглядывая этих подмастерьев, ко мне вразвалку подошел дюжий парень и спросил, посетил ли я кузницу. Я ответил, что еще нет. Он сообщил, что сейчас она бездействует, так как уже изготовлено достаточное количество громовых ударов для текущих нужд, хотя скоро, вероятно, понадобится смастерить пустяковое землетрясение. На его запястье я заметил темно-красную повязку и спросил, не повредил ли он руку. Он сказал, что у него там пустяковая царапина: в прошлом году ему поручили запустить на Землю несколько молний, что он и делал к своему удовольствию, пока не добрался до последней, которую метнул в наш шар, словно ракету, но, к несчастью, она угодила в голову некоего конгрессмена и столкнулась с таким сильным противодействием, что отскочила обратно к небесам и задела запястье моего собеседника.

В этот момент кто-то сзади схватил мою руку. Повернув голову, я увидел знакомую старуху в сером плаще. Я поспешил покинуть огромный зал и с такой же бешеной скоростью, как и прежде, переправился обратно в свой мир, откуда и началось это странное и чудесное приключение.

 

"I DON'T KNOW — I have not yet spoken to the clerk of the weather," — said I, in common parlance to my friend and kinsman, who had asked me the wise question — "Do you think we shall have an early spring?" We stood on the steps of the M---- hotel. The night was not very dark, but sundr, flakes of snow, that came wavering to the ground, served to render the vision indistinct. Nevertheless I could plainly perceive that a little old woman in a gray cloak, who was passing at the moment, had caught my words; and her small black eyes rayed up through the mist as I spoke, with an expression of intelligence rather uncomfortable to a sober citizen like myself My friend, at the same moment, turned on his heel with a slight shudder, and sought a warmer climate within. The little old woman stood at my side in a twinkling, and when I would have withdrawn myself, I felt her bony hand encircling my arm as if I had been in the grasp of a skeleton.

"Unhand me, madam, or by Heaven — "

"You have taken his name in vain," said she, in a hoarse whisper, "often enough, and it is evident that you believe not in his existence. Come with me. Nay, do not hesitate, or I will weigh your manhood against the courage of an old woman."

"On, fool!" exclaimed I.

Away scampered the old woman, and I followed — drawn by an impulse which I could not resist. Streets, houses, woods, fences, seemed running back as we progressed, so rapid was our motion. At length I was lifted from my fret and whirled through the air at such a rate that I nearly lost my breath. The gray cloak of the old woman could he discerned at some distance before me — clouds sprang apart, and rolled themselves in ridges on either hand of her as she passed, making a clear path for herself and follower. How far we travelled thus I am unable to say. But suddenly we struck the land, and I stood upon the green turf. The sun flamed full upon my head, and I now, for the first time, felt travel-worn and faint.

"I can assist you no farther," said the old woman; and in a moment she had disappeared.

At a little distance from the spot where I stood, was a pile of rocks of a singular form. About a dozen tall, slate-colored rocks — each one of which was several acres in height — had been thrown together in a circle in the form of a pyramid, the points meeting at the top. As I stood gazing at this singular structure, I observed a light smoke rising up through a small aperture on the very apex of this gigantic cone. I determined to obtain ingress to this strange dwelling, for that it was inhabited I no longer doubted. I walked around the natural fabric several times before I discovered an entrance; several rugged rocks had hidden it from my view. But the opening was large enough to admit a dozen horsemen abreast. Slowly and cautiously I entered the lofty chamber. It was about five hundred yards in circumference. Several singular objects immediately drew my attention; of course the animated forms were honored with my first notice. There were three gigantic beings lounging about in different parts of the room, while a venerable, stately old man, with long gray locks, sat at the farther side of the apartment busily engaged in writing. Before advancing to speak to any of my new acquaintances, I glanced around the rocky cavern. In one corner was piled a heap of red-hot thunderbolts. Against the wall hung several second-hand rainbows, covered with dust and much faded. Several hundred cart loads of hail-stones, two large sacks of wind, and a portable tempest, firmly secured with iron bands, next engaged my attention. But I saw that the venerable personage mentioned above had become sensible of my presence, and as he had half risen from his seat, I hastened to present myself. As I drew near to him, I was struck by the size of his massive frame and the fierce expression of his eyes. He had stuck his pen behind his ear — which pen was neither more nor less than the top of a poplar tree, which some storm had rudely disengaged from its trunk, and the butt of which he had hewed down to a proper size for dipping into his inkhorn. He took my hand into his broad palm, and squeezed it too cordially for my bodily comfort, but greatly to the satisfaction of my mind, which had experienced some painful misgivings from my first entrance. I saluted him in the fashion of my country, and he replied,

"I am tolerably well, I thank you, for an old man of three-score centuries — from whence come you?"

"I am last from Boston, sir."

"I do not recollect any planet of that name," sald he.

"I beg pardon — from the earth, I should have said."

He thought a moment. "Yes, yes, I do recollect a little mud-ball somewhere in this direction;" — he pointed with his arm — "but, truly, I had almost forgotten it. Hum! we have neglected you of late. It must be looked to. Our ally, Mr. John Frost, has had some claims on us, which we have liquidated by giving him permission to erect sundry ice-palaces, and throw up a few fortifications on your soil; but I fear the rogue has made too much of his privilege. He must be checked!"

"Really, sir, not only my gratitude, but the gratitude of all the world would be yours, if you would attend to us a little more vigilantly than you have done."

He looked grave a moment — shook his head, and rejoined — "But, sir, I have, myself; some complaints to make with regard to you. I have been somewhat slandered by your fellows, and, in truth, that was one inducement that led me to yield so readily to the request of my kinsman, Mr. Frost. You probably know there are some persons on your little planet who pretend to be of my council, and who send out little printed missiles, pretending to great ingenuity, wherein it is set forth that on such and such a day there shall be a snow-storm — a tempest — thunder and lightning — or fervent heat. Nay, some of them have carried it so far as to publish caricatures and grotesque drawings — have prophesied that there should be snow in August, and — "

Here we were interrupted by a loud hissing noise, which caused me to start and turn round.

"You must have a care. You have scorched your garments, I fear," cried my host to a squat figure, who came trudging towards us, wrapped in sheets of ice and wearing a huge wig powdered with snow.

"It is nothing, your Honor," answered the other, in a hollow voice which chilled my blood — "I only trod upon that cursed coil of chain lightning which your servant has placed so near the door to be my bane as often as I visit you!"

I was too much taken up with this uncouth visiter to notice the entrance of another guest, who had placed herself directly between me and the clerk of the weather before I beheld her. She was a lovely young damsel, dressed in a variegated gown, of the most beautiful colors, her head surmounted by a green turban, and her fret shod with moccasins of the same hue, bespangled with dew-drops. The icy dwarf shrunk aside as she approached, and lowered at her from under his thick brows. She cast a glance at him, and pouted like a spoiled child. She then turned to me, and said in a tone of ineffable sweetness,

"You are the stranger from the Earth, I conclude?"

"At your service, fair lady."

"I heard of your arrival," continued she; "and hastened to meet you. I wish to inquire after my good friends, the inhabitants of your globe. My name is Spring."

"My dear lady," said I, "your countenance would gladden the hearts of us all; I assure you that your presence has been desired and earnestly prayed for by all classes of my fellow-sufferers."

"It is too provoking!" cried she, dashing her green turban upon the ground, and stamping with her little foot until I was besprinkied with the dew-drops that it shed. "I suppose that I am blamed — nay, execrated, for my tardiness by my children of the earth — while heaven knows that I long to bound over your valleys and hills, and linger by the side of your running brooks as of yore. But that wretch — that misshapen wretch — " and she pointed at Jack Frost, for he it was, "that soulless, withering demon, holds me in his power. I brought an action against him last year; but, unfortunately, I was advised to put the case in Chancery, and summer arrived before it was decided. But assure your fellows that I will not neglect them in future. I shall be amongst them early. Mr. Frost is obliged to take a journey to the north to procure a polar bear for his wife, who has lingered amongst you, with her husband, so long, that she affects some of your customs, and must needs have a substitute for a lap-dog." She then turned away and held communion with the clerk of the weather, while I sauntered about the cavern to examine its singular contents. A gigantic fellow was sweating over the fire and cooking his master's breakfast. In a moment, I saw him ascend by a sort of rope ladder, and pick a small white cloud out of the heavens wherewith to settle the coffee. I sauntered on until I came to a heap of granite, behind which sat a dozen little black fellows, cross-legged, who were laboring with all their might to weave a thunder gust. The part of the business which seemed to puzzle them most was, the working in of the bolts, which they were obliged to handie with long pincers. Another important point was sewing on the fringe, which was made of chain lightning. While I stood surveying these apprentices, a strapping fellow came reeling towards me, and inquired whether I had visited the forge. I told him that I had not. He said that it was not now in operation, as there was a sufficient quantity of thunderbolts manufactured for present use, although there might soon be a trifle of an earthquake to patch up. I observed that his wrist was swathed with a crimson bandage, and inquired if he was injured in that part. He said that he had received a trifling scratch there, for that last year he had been commissioned to discharge several thunderbolts upon our earth, which he did to his satisfaction until he came to the last, which, having been hurled like a rocket against our globe, unfortunately alighted on the head of a certain member of Congress, where it met with so much resistance that it bounded back to the skies and grazed his wrist.

At this moment somebody seized my arm from behind; I turned my head and saw the little old woman in the gray cloak. I was hurried from the massive hall, and conveyed, with as much speed as before, back to the world from which I had set out on this strange and wonderful adventure.

 

   Аударған Ерден Қарсыбеков